Feria de los Países – fotografia parady w Fuengiroli

Świadome ograniczenia sprzętowe

Nie zajmuję się zawodowo fotografią. Fotografia uliczna to dla mnie hobby, ale jeśli nadarza się okazja do fotografowania takiej imprezy, nie mogę odpuścić. Wyjazd „na lekko” ma jednak swoje ograniczenia i trzeba było pójść na kompromisy.

Zabrałem ze sobą Nikona Z6 II, a do niego tylko dwa obiektywy: Nikkora 35 mm f/1.8 oraz Nikkora 85 mm f/1.8. Odpuściłem szeroki kąt, nie wziąłem nic dłuższego, mimo że ostatnio bardzo często korzystam z tele. Zrezygnowałem z zoomów, które w teorii dają większą elastyczność (na co dzień używam świetnych technicznie szkieł, ale nie dają mi one światła lepszego niż f/4). Nie spakowałem nawet filtrów ND. Zamiast torby czy plecaka foto, postawiłem na eksperyment: pas biodrowy Think Tank Pro Speed Belt v3.0 z sakwami Lens Changer 25 v3.0.

Po co aż tak zacieśniać sobie możliwości? Chciałem skupić się na szukaniu emocji, interakcji i kolorach, zamiast tracić czas na zastanawianie się nad idealną ogniskową czy walczyć z ciężkim plecakiem.

Plac startowy

Parada startuje spod ratusza na Plaza de España. Dotarłem tam wcześniej razem z reprezentacją Portoryko. To moment, w którym nic się jeszcze oficjalnie nie zaczęło. Trwają ostatnie próby choreografii, poprawianie strojów, strojenie ciężarówek, platform, aut i rydwanów. Plac kipi wibrującą energią.

Dla fotografa to kopalnia kadrów typu „backstage”. Ludzie nie są jeszcze w pełni pochłonięci marszem, co pozwala podejść bliżej, wyłapać detale.

Ciekawa obserwacja z samego środka tego zamieszania: kiedy wychodzisz fotografować takie wydarzenie, zapomnij o byciu niewidzialnym obserwatorem. Jesteś jednym z niewielu ludzi bez stroju narodowego czy flagi. Uczestnicy błyskawicznie wyłapują aparat w tłumie. Z drugiej strony, nikt nie robi z tego problemu.

Trasa

Kiedy parada ruszyła, zacząłem przeskakiwać co kilkaset metrów między grupami. I tu zaczęła się prawdziwa walka.

Trasę obstawiają tysiące widzów. Miejscami stoją w czterech czy pięciu rzędach. Albo przepychasz się na sam front i walczysz o przestrzeń, albo musisz zadowolić się fotografowaniem pleców przed tobą. Gdy już uda ci się wcisnąć w pierwszy rząd, zderzasz się z rzeczywistością. Tło potrafi być fatalne (znaki, słupy, przechodnie), andaluzyjskie słońce pali bezlitośnie, tworząc głębokie, ostre cienie, a dookoła dzieje się tyle, że mózg odmawia współpracy.

Łatwo tu o FOMO, które kończy się masą świetnych kadrów, których nie zdążyłeś sfotografować. Boisz się, że coś przegapisz i zaczynasz biegać w kółko, zamiast robić zdjęcia.

Ustaw się w jednym miejscu. Zobacz, skąd pada światło, co masz w tle. Zapnij konkretny obiektyw i czekaj na kadr w przestrzeni, którą sobie wyznaczyłeś. Nie goń za lepszym punktem, bo z reguły go nie znajdziesz. Rób tak jak fotografowie dzikiej przyrody – zainstaluj się w miejscu, gdzie może dziać się coś ciekawego, i czekaj. Albo przyjdzie, albo nie. Dodatkowo na trasie były przystanki, gdzie na wzniesieniach stali operatorzy z telewizji. Tam każda nacja wykonywała swój układ.

Wielki finał

Trasa kończy się na Recinto Ferial. Tu rzeka uczestników i widzów rozlewa się po poszczególnych pawilonach. Marsz zamienia się w serię mniejszych i większych imprez. Zmienia się światło, zmienia się dynamika.

Sprzęt po walce. Co zadziałało, a co zawiodło?

Pas biodrowy i sakwy okazały się strzałem w dziesiątkę. W tłumie po prostu nie ma miejsca ani czasu na ściąganie plecaka. Zmiany między 35 a 85 mm robiłem niemal w biegu. Pas Think Tanka jest gruby, stabilny i bardzo wygodny (nie luzował się, nawet gdy wisiało na nim więcej sprzętu).

Jasne stałki w południowym słońcu wymusiły specyficzny sposób pracy. Brak filtrów ND oznaczał brak szans na ciekawe zabawy z dłuższym czasem naświetlania i rozmyciem ruchu. Mogłem jednak do woli „zamrażać” akcję przy otwartej przysłonie.

Czego brakowało? Zdecydowanie odczułem brak szerokiego kąta. Gdy akcja dzieje się pół metra od ciebie, 35 mm to często zbyt ciasno. Z kolei teleobiektyw pozwoliłby mi lepiej spłaszczyć perspektywę i pokazać prawdziwą masę ludzką z oddali.

Mimo wszystko – nie żałuję. Setup był wystarczający, a z narzuconymi ograniczeniami pracowało się odświeżająco.

Ostatecznie w mojej selekcji zdjęć wygrała szersza perspektywa. Około 70% wybranych kadrów pochodzi z obiektywu 35 mm (niektóre delikatnie przekadrowane przy edycji), a 30% z 85 mm. Przysłony, które wybijają się w statystykach to f/1.8, f/4 i f/5.6. Co ciekawe, aż połowa zdjęć została zarejestrowana na czasach krótszych niż 1/2000 s!

Sam Nikon Z6 II spisał się dobrze, choć w najbardziej dynamicznych, chaotycznych momentach czułem, że flagowy system AF wybaczyłby mi nieco więcej. Ktoś z zacięciem typowo reporterskim pewnie wycisnąłby z tego korpusu jeszcze więcej.

Wnioski

• Stałki są spoko – 35 mm i 85 mm sprawdzają się elegancko, tym bardziej że rozdzielczość tych obiektywów pozwala spokojnie przekadrować tak, jakbyśmy fotografowali w ogniskowych pośrednich.
• Pas biodrowy i lens changery są świetne. Niedawno miałem też okazję zamontować na pasie kaburę z korpusem, obiektywem i statywem (ok. 3 kg w sumie) i spokojnie dał radę.
• Filtry ND – przy fotografii brak tych filtrów to problem z użyciem dłuższych czasów. Przy wideo to już dramat.
• Szeroki kąt i tele: brak tego sprzętu widać w zdjęciach, które przywiozłem, ale uważam, że na miejscu wprowadziłyby zbyt wiele zamieszania. Chyba że miałbym drugi korpus.
• Spokój to siła – nie biegaj za tym, co przegapiłeś. Skup się na przewidywaniu tego, co wydarzy się za chwilę.
• Zabierz ze sobą coś do picia.

Więcej o samej imprezie i oficjalnych trasach można przeczytać na stronach Ayuntamiento de Fuengirola oraz w lokalnej prasie (Málaga Hoy).